تاریخچه مختصری از کشف مولیبدن

اگرچه مولیبدن در اواخر قرن 18 کشف شد، اما قبل از کشف آن مورد استفاده قرار می گرفت، به عنوان مثال، در قرن 14، از فولاد حاوی مولیبدن برای ساخت سابر در ژاپن استفاده می شد. در قرن شانزدهم، پیروکسن مولیبدن، به دلیل شباهت ظاهری و خواص آن به سرب، گالن و گرافیت، به عنوان گرافیت مورد استفاده قرار گرفت و اروپاییان در آن زمان مجموعاً این سنگ‌ها را «مولیبدنیت» نامیدند.
در سال 1754، شیمیدان سوئدی BengtAnderssonQvist مولیبدنیت را آزمایش کرد و متوجه شد که حاوی سرب نیست، بنابراین او معتقد بود که مولیبدنیت و گالن یک ماده نیستند.

در سال 1778، Scherer شیمیدان سوئدی دریافت که اسید نیتریک با گرافیت واکنش نشان نمی دهد، اما با مولیبدنیت واکنش نشان می دهد تا پودر سفیدی به دست آید که با محلول قلیایی جوشانده شده و به نمک تبدیل می شود. او فکر می کرد که این پودر سفید یک اکسید فلزی است که پس از حرارت قوی با زغال مخلوط شده و فلز را به دست نمی آورد، اما وقتی با گوگرد گرم شد اما مولیبدنیت اصلی را به دست آورد، بنابراین فکر کرد که مولیبدنیت باید نوعی ناشناخته باشد. عنصر ماده معدنی
طبق الهام شرر، در سال 1781، Järm سوئدی از "روش کاهش کربن" برای جداسازی یک فلز جدید از این پودر سفید استفاده کرد و نام فلز را "مولیبدن" گذاشت.